In een dorp zit men met je in. Je mag er zeggen wat je nodig hebt en wie je bent.

Dat klinkt eenvoudig en vanzelfsprekend, maar op een werkplek is het dat niet altijd. Een rug die niet meer mee wil. Een lichaam dat om rust vraagt. Een leven dat plots een andere wending neemt. En dan die gedachte: voor mij is die deur waarschijnlijk dicht.

In ons dorp staat ze open.

Neem Edith. Iedereen hier noemt haar Ida. Ze begon ooit aan de afwas en groeide door tot in de keuken, waar ze met hart en ziel kookte. Tot het leven haar een klap gaf en ze tussen de potten geen geluk meer vond. Toen ging het team mee op zoek naar waar ze opnieuw kon thuiskomen. Vandaag vindt ze haar draai in de logistiek. “Ik had deze stap nodig,” zegt ze. Je hoort de opluchting in hoe ze het zegt.

Of Kelly. Zesentwintig jaar geleden zette ze hier haar allereerste stappen op de werkvloer, het was haar eerste job. Toen haar lichaam na al die jaren wat meer rust vroeg, kwam er geen afscheid, maar een nieuwe richting. Ze sprong mee in de administratie, een wereld die ze nooit had verwacht en die haar nu boeit. Een nieuw hoofdstuk, in hetzelfde vertrouwde huis.

Jill kende de zorg al, maar haar rug begon te protesteren. In veel huizen is dat het einde van het verhaal. Hier werd het een nieuwe wending: ze vond haar plek in de dagopvang, waar haar ervaring goud waard is en haar rug mag meedoen op zijn eigen tempo.

En Sylvia poetste jarenlang bij de mensen thuis, alleen met haar emmer en niemand om tegen te praten. Nu hoort ze bij een team waar iedereen gelijk is. Van de verpleegkundige tot de poetsvrouw, ieder draagt zijn deel, en niemand staat boven de ander.

Wat deze verhalen gemeen hebben? Het dorp groeide met hen mee, en zij met het dorp. Want bij ons kijken we eerst naar de mens, naar wie een warm hart heeft voor de mensen die hier wonen.

Misschien draag jij zo’n hart met je mee, en denk je toch: zou de zorg iets voor mij zijn? Dan is dit jouw uitnodiging. Kom gerust eens langs voor een babbel, een kop koffie, een rondleiding. We kijken samen waar jij past.

Kom mee zorgen voor ons dorp.

“Je krijgt de tijd om te leren. Je mag jezelf de tijd geven.”
– Viviane, verpleegkundige