De mooiste momenten hier staan in geen enkel zorgdossier. Ze gebeuren tussendoor, in de kleine dingen die niemand je opdraagt.

Zoals bij die ene bewoonster, een kookmoeke dat vroeger meeging op de kinderkampen van de mutualiteit. Op een dag vroeg ze of ze mocht helpen. Ze kreeg een doek en deed een hele voormiddag mee de ramen. “Nu heb ik toch hèl gewerkt,” zei ze achteraf, tevreden. Ze voelde zich weer iemand die ertoe deed.

Edith, van het logistiek team, herinnert zich nog een andere bewoonster, die elke week twee emmers uien kwam snijden voor de keuken. Ze missen haar daar nog, want er komt hier veel vers binnen: asperges in het voorjaar, mosselen in het seizoen. Wie hier graag de handen uit de mouwen stak, mocht dat blijven doen.

Zorg zit in dat soort dingen. In een bewoonster die nog snel wat wordt opgefrist, een kraag rechtgetrokken, een haarlok op zijn plaats, vlak voor de kleinkinderen op bezoek komen. In een verloren fotokadertje dat van onder het bed weer tevoorschijn komt, want soms zit een heel leven in zo’n lijstje. In een spin die uit de hoek wordt geplukt voor wie dit niet zo een leuk bezoek vindt.

Het zit ook in herkend worden. “Ik ken jou van de markt in Bree,” zegt een bewoner vol overtuiging. Of: “Wij zaten toch samen in de turnkring?” En voor je het weet, voer je een heel gesprek over een gedeeld verleden dat nooit heeft bestaan. Je speelt het mee, want dat is wat telt: dat iemand zich gekend voelt.

En soms begint een dag gewoon met een knuffel. Omdat een bewoner erom vraagt, en omdat je hier de tijd krijgt om die te geven.

Dat is het werk hier. Duizend kleine momenten die samen iemands dag maken. Je hebt er vooral ogen voor nodig die de kleine dingen zien, en handen die graag helpen.

Gaat je hart hiervan zingen? Dan pas je hier.

Kom mee zorgen voor ons dorp.

“De bewoners geven je zoveel terug. Soms is het alsof je weer even bij oma op de schoot kruipt.”
– Cindy,  onderhoudsteam